|
We hebben de beste tijd sinds 20 jaren achter de rug. We nog nooit zo intens
van elkaar genoten. Nog nooit ben ik zo en zo vaak door haar veroverd als deze
12 dagen na mijn coming out. Wat heet coming out, ik weet nog steeds niet waar
ik sta. Ik weet alleen dat ik ontzettend veel van haar houdt. Helemaal, het
voelt zo compleet. Alleen het gevoel dat ik heb over mijn openheid (naast haar
weet verder het nog niemand), dat ik ho-gevoelens heb, laat me niet los. Het
geeft me vlinders in de buik gevoel terwijl ik dat niet projecteer op mannen of
dat ik fantasieën daar over heb. Wel af en toe dat de herinneringen in me boven
komen over wat ik met hun heb gehad. Wat ook fijn voelde maar ik kan het goed
van me afzetten. 28-01-03 De ochtend begon weer hemels, kort maar intens genieten. Alsof de zon even doorbreekt op een druilerige, bewolkte winterdag. Heel even maar, maar net genoeg om te weten hoe mooi de zomer kan zijn. Het houdt ons beiden op de been. Vandaag heb ik drie e-mailadressen een bericht verstuurd of ze hun coming-out ervaringen wilden delen met mij. En ik heb nog een boek besteld met de titel "beter biseks" Ik hoop dat ik hierin meer antwoorden vind over biseksualiteit. Ik heb me bovendien aangesloten bij een Vlaamse msn-groep VriendenHoBigehuwden (nu vervangen door http://groups.msn.com/Homosinheterorelatie ) en deze oproep geplaatst: Ik ben Koen, gehuwd en 43 jaar. Ik heb drie kinderen van 11, 18 en bijna 20 en een mooie, lieve, vrouw. Sinds deze jaarwisseling is ze op de hoogte van mijn ho-gevoelens. Dit zet de hele wereld voor haar op de kop en ook voor mij is het een moeilijke tijd maar we hebben samen besloten om te proberen bij elkaar te blijven en er wat van te maken. Ik/wij zijn op zoek naar mensen met mij/ons van gedachten willen wisselen. Ik/wij zoek(en) vooral ervaringen van stellen die voor het zelfde probleem hebben gestaan en toch besloten hebben om samen verder te gaan. Als je wilt reageren stel ik het erg op prijs, ook kritische reacties zijn welkom, het kan ook via msn: koen59@msn.com Dit is een groep voor gehuwde mannen die willen outen en die ervaringen willen delen met elkaar. Het is hartverwarmend, de reacties die je krijgt. Direct de zelfde dag kreeg ik verschillende mailtjes met de zelfde, mij ontroerende verhalen, verhalen die je zelf zo goed kent. 31-01-03 Vandaag maar weer eens wat aandacht besteden aan mijn dagboek. Door alle drukte van de reacties die ik heb gehad kwam ik daar niet meer aan toe. Alle reacties die ik binnen krijg sla ik op om Heleen ze een keer te laten lezen. Ik zal ze wel een keer toevoegen aan mijn dagboek. De afgelopen dagen weer de ups en downs. Voor het eerst heeft ze me echt hartgrondig vervloekt omdat ik haar bedonderd heb. Het doet ontzettend pijn maar ze heeft gelijk. Ik zou ook niet weten hoe ik het naar haar weer goed kan maken. Ik kan haar alleen vertellen dat het niet weer voor zal komen dat ik dit weer stiekem ga doen. We janken, praten en zwijgen. Maar telkens nadat dit soort gesprekken plaats vinden weten elkaar ook weer te vinden. Zonder haar warmte en tederheid zou dit ondragelijk zijn. Ik vertel haar van de chat- en mailcontacten die nu heb. Eerst is het wel moeilijk voor haar maar ik merk toch dat ze het meer geaccepteerd heeft. Ze heeft nog geen behoefte aan contacten met anderen om hierover te praten. Ik heb een Peter getroffen die dit voorstelde. Gelukkig praten wij heel veel, misschien komt het later nog wel. Bijna elke ochtend is ze gelijk met mij wakker en kruipt ze tegen mijn blote lijf. Zo liggen we nog heerlijk een half uurtje tot de klok ons dringend maant tot actie. ’t Is een lading die je weer genoeg energie geeft voor de dag om te weten dat het goed zit tussen ons. 06-02-03 ’t Is alweer een tijdje geleden dat ik mijn gedachten weer aan tekst heb toevertrouwd. Ik kom deze week weer in wat rustiger vaarwater. Regelmatig komen er reacties binnen via de chatlijn. Deze week veel contact gehad met Ger, een ho van 41, die ooit mijn msn nummer via een datingwebsite had opgeslagen. Hij blijkt vlak bij me in de buurt te wonen. Aardige vent, graag open voor een gesprek, hoewel ik aan z'n uiterlijk wel wennen moet. Hij is een echte ruige nicht als ik de foto’s goed inschat. We hebben het over van alles onze hobby’s, sport, werk, relaties, mijn comingout en zijn ervaringen over zijn geaardheid. Gewoon erg leerzaam. Hij weet ook dat ik absoluut niet wil daten, al zou een keer een kop koffie erg leuk zijn. Ik heb ook steeds minder remmingen als het om mijn privacy gaat. Ik ben zeker dat ik hem nog een keer tegen kom. Deze week ook contact gehad met Marc, een Belg die hopeloos met zich zelf in de knoei zit. Het liefst maakt hij er een eind aan. Marc is een echt schrijnend geval, in mijn ogen. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en een vriend die ook getrouwd is. Zijn vrouw geeft hem ruimte om eens per week z’n vriend te bezoeken. Tussen hem en zijn vrouw gaat het niet meer, alle dagen ruzie. Hij wil het liefst bij z’n vriend zijn maar die is nog getrouwd en kan/wil zich nog niet losmaken. Ik heb geprobeerd hem een hart onder de riem te steken maar hoe doe je dat op zo’n afstand…. Later vond ik nog een bericht van hem op de de msn-groep. Ik weet niet wat ik met hem aanmoet. De ene keer is ie heel erg ordinair super geil en de volgende keer braaf en schuldbewust. Ik heb besloten hem maar vooral te laten voor wat hij is en hem uit mijn msn contacten te wippen. 3. Hoe nu verder met de kinderen 10-02-03 We hebben een heerlijk lang weekend achter de rug. Vrijdag was ik al vrij en we hebben weer enorm van elkaar genoten. Niemand verder thuis en het er heerlijk van genomen, om 12 uur pas het bed uit. Maar ook zaterdag en zondag een gat in de dag geslapen. Ik voel nu dat de andere gevoelens steeds meer op de achtergrond raken. Zelfs ook de behoefte om te chatten en te gaan lezen over "mijn situatie" is beduidend minder. ’s Zaterdagavond zijn we samen uit geweest. Even naar een grandcafé waar een bluesbandje speelde. Het was er druk maar wel gezellig. Er komen hier veel singles en stellen van onze leeftijd. Terwijl de band ons vermaakt met stuwende bluesmuziek glijden mijn ogen langs het publiek. Ik zie mooie vrouwen die mij ook even opnemen, zie daarnaast mannen die er leuk uit zien. Ik zie ze beiden graag en realiseer me dat ik dat altijd wel heb gehad en er eigenlijk niks veranderd is . Heleen staat voor me en ik voel me gelukkig dat ik haar naast me heb. Ik ben zelfs trots dat ze er zo goed uitziet. Dat is mijn vrouw! Heleen krijgt ook genoeg aandacht dat voel je en zie je meteen. Het geeft haar ook een lekker gevoel vertelde ze me. Zaterdagavond trof ik Peter nog op de msn. Peter is een van de mannen die heeft gereageerd met een mailtje. We hebben al eerder contact gehad via de msn. We hebben nog even weer bij gepraat. Een heel aardige vent die behoorlijk met zich zelf en de situatie in de knoei zit. Ik heb hem verteld dat ik besloten heb om verder monogaam als hetero door het leven te gaan. Peter is daar heel kritisch over. Het lukt me nooit volgens hem. Na een paar maanden kun je wel tegen de muren omhoog kruipen. Misschien, heel misschien heeft hij gelijk maar ik zal het koste wat het kost proberen. Terwijl ik zit te chatten komt mijn jongste zoon kijken wat ik doe. Ik voel het als een soort controle. Snel weet ik de gegevens van mijn scherm te krijgen. Later doet hij het weer. Hij ziet de msn-contactpersonen op mijn scherm en vraagt wie of wat dat is. Nonchalant antwoord ik dat ik het ook niet weet en klik het weg. Tot dusver neemt hij genoegen met het antwoord maar ik weet niet wat hij vermoed. Hij heeft me ook al eens betrapt op gay-porno website’s die ik in de geschiedenis had laten staan. Misschien moet ik mijn jongens maar eens op de hoogte brengen van de situatie waar ik in zit. De volgende ochtend liet ik het Heleen weten. Haar antwoord was onverwacht fel; NEE!! Ze wilde het absoluut niet. Als het zo "groot" voor me was dat ik het mijn kinderen moest vertellen dan zou het voor haar ophouden. Ik schrok van haar heftige reactie. Ik wil het allemaal uit de taboesfeer halen maar daar is ze nog lang niet aan toe. Zo "groot" is het gelukkig niet meer voor me dus ik laat het voor wat het is. We hebben het ook over midlifecrisis gehad. We hadden een oude jeugdvriend, een jaar jonger dan ik, van me op bezoek die hier duidelijk hier midden in zat. De veertig gepasseerd en alles al eens gehad. Z’n oudste dochter al getrouwd en wat nu… We bomen over dit onderwerp, er zijn bij mij misschien ook wel tekenen van zo’n crisis. 11-02-03 We hebben beiden een drukke dag op het werk. Overdag sms’en we elkaar, dat doen we nu bijna elke dag. Gewoon lieve leuke dingen, zeggen dat je elkaar mist en van elkaar houdt. Vandaag maar eens voorgesteld om ’s avonds naar de sauna te gaan. Lekker er even uit, we genieten hier allebei enorm van. We hebben altijd het plan gehad om zelf eens zo’n sauna aan te leggen. Om het geld hoeven we het niet meer te laten. Opeens, voor het eerst, laat Heleen weten dat ze dit niet meer wil. Ze wil of kan geen plannen meer maken. Ik schrik maar vraag niet verder. Ik weet maar al te goed wat ze bedoeld. Ik merk aan haar dat sinds mijn comingout zij ook anders tegen onze relatie is gaan aankijken. Ze geeft alleen overduidelijk aan dat binnen onze relatie geen enkele ruimte is voor anderen. Het is alsof voor ons ook een nieuw tijdperk is aangebroken. We hebben met elkaar gebroken en elkaar weer verbonden onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat we oprecht van elkaar houden. Het is de enige reden om bij elkaar te blijven. Zij is niet afhankelijk van mij en ik niet van haar. Voor de rest, de kinderen , het huis en zo, redden we het ook wel zonder elkaar. We zijn opeens gelijkwaardig aan elkaar geworden. 17-02-03 De weekenden zijn zo wisselend de laatste tijd. We hebben heerlijke ups en verdrietige downs. Ook dit weekend was weer heel erg wisselend. We praten gelukkig veel over hoe we ons voelen en wat ons dwars zit. Heleen heeft het erg moeilijk met het feit dat ik overdag steeds contacten houdt met "lotgenoten" via de chatlijn. Vrijdagmiddag had weer zo’n middag dat ik zo’n behoefte had om een van de oude contacten weer te spreken. Uiteindelijk heb ik alle msn-contacten weer op mijn scherm gezet. Herhaaldelijk kwamen oude bekenden weer online. Zal ik wel of zal ik niet……. Niet gedaan uiteindelijk, achteraf was ik er wel blij om. Ik heb Heleen ook zo duidelijk mogelijk proberen te maken dat wat ze me ook geeft en hoeveel ze ook van me houdt dat het gevoel en het verlangen naar een man niet, nee nooit, meer overgaat. We hebben hierover veel gesproken dit weekend. Het niet meer afspreken met iemand is een verstandelijke keuze die ik genomen heb omdat ik zoveel van haar houdt en ik weet dat ze me niet kan delen met iemand. Ze vindt het erg moeilijk dat ik het zo zie. Steeds weer vraagt ze me te kiezen. "Ga dan voor je zelf, zoek een man en wordt gelukkig". Ik kan het niet, ik zou niet weten wat ik zonder haar moest. Bovendien heb ik waarschijnlijk toch behoefte aan de zachtheid en het lieve karakter van een vrouw. Elke dag kan ik naar haar verlangen, dat ze me in haar armen neemt en me helemaal verovert. Mijn gevoelens zijn heel erg wisselend. Ik ga nu begrijpen wat Peter, een lotgenoot, bedoelde. Dat je wel tegen de muren omhoog kunt kruipen. Zolang Heleen bij me is kan ik al mijn energie op haar richten en dan ben ik het ook wel weer kwijt. Maar de volgende ochtend word ik al vroeg wakker en heb ik het weer. Het "schoolreis" gevoel, de tepels die je tegen de binnenkant van je shirt voelt schuren en steeds dat verlangen om je seksuele behoefte in balans te brengen met de rest van je leven. Ik heb haar aangegeven dat het voor mij ook zoeken is hoe ik aan mijn homoseksuele gevoelens vorm kan geven. Ik wil persé een stukje voor mezelf houden anders heb ik het gevoel dat ik me helemaal wegcijfer. Ze wilde weten of ik naast wat we nu hebben nog behoefte had om naar bijvoorbeeld een gay-film te kijken. Ik kon niet anders dan "ja" zeggen. De drempel om het te gaan doen is waarschijnlijk wel groot maar internet kan natuurlijk ook. Je hebt ook geen enkele privacy in ons huis. Ze betrok van het het antwoord en liep zwijgend weg. Het heeft haar wel weer aan het denken gezet. Later tijdens een wandeling in het bos kwam ze er nog weer op terug. Het deed haar pijn maar ze kan het beetje voor beetje leren begrijpen. 18-02-03 Vanochtend weer heerlijk gewekt door de liefkozingen van Heleen. Ze gaat heel ver, zo ver dat ik kronkel onder haar zachte strelingen en warme kussen over mijn hele lichaam. Het stomme is dat is daarvoor mijn gedachten probeerde plaatsen bij het onderbuikgevoel waar ik weer mee wakker werd. Het zal wel een taaie dag worden. Onderweg draai ik op volle sterkte het nummer "Schaamteloos" van Bert Heerink in de auto. Ik schiet vol bij de eerste zinnen. "Hoe moet ik je zeggen wat jij me doet. Er is niemand zo als jij, zo waanzinnig wild en vrij". Maar hoe kan ik nu haar zo liefhebben en toch het gevoel hebben dat ik niet compleet ben. Ik voel me niet meer schuldig maar het maakt me wel verward. ’s Middags komt Peter binnen op msn. Ik was aangenaam verrast, van de contacten is hij me erg sympathiek. Ik leg hem uit hoe ongedurig ik me voel en dat ik nu begrijp wat hij bedoelde met dat ik tegen de muren omhoog kan kruipen. We spreken over onze gevoelens, hoe we de omgeving opnemen, wat we denken bij het zien van foto’s en zo. Het is beangstigend zoveel overeenkomsten we hebben. Als ik weer thuis kom ebt het gevoel waarmee ik de hele dag rondloop langzaam weg. ’s Avonds vraagt Heleen me hoe het met me gaat. Ik ontwijk het antwoord. Morgen is ze jarig en ik wil haar dag niet bederven. 19-02-03 De dag begint al slecht, ik ben om half vijf wakker. Veel te vroeg en dan kan ik de slaap niet meer vatten. Ik begin te malen en te piekeren terwijl Heleen nog slaapt. Na het ontbijt en de cadeautjes op bed kan ik mijn emoties niet meer de baas. Ze staat er op dat ik vertel wat er is. Hortend en stotend vertel ik haar wat ik de dag ervoor ervaren heb. Bij het horen dat ik dan naar een man verlang schiet ze overeind en verwijdert ze zich van mij. Dit heb ik zo willen voorkomen, hiermee is haar hele dag verpest. Door alle drukte hebben we deze dag geen tijd voor een gesprek, constant bezoek en geregel. Ik ontvlucht het huis door even er met de auto er op uit te gaan. Het lucht niet op, ik word er alleen maar nog meer depri van. Gedurende de dag gunnen we elkaar slechts een paar blikken. Pas na het vertrek van het bezoek hebben we eventjes de tijd om bij te praten. Hoe groter het verdriet, des te groter is het verlangen naar onze liefde voor elkaar, zo lijkt het. Het ongedurige gevoel is vandaag weg, gelukkig. Ik spreek met haar af dat ik de volgende dag professionele hulp zoek om te voorkomen dat ik domme dingen doe of zeg. Ze moet geduld met me hebben. 20-02-03 Vandaag met allerlei mensen gesproken. Te beginnen met Aad maar die wist ook niet meer dan de vereniging Orpheus aan te bevelen. Daarna deze adressen maar opgezocht. Ondertussen gaf Ger me een aantal adressen waar ik terecht kon. Peter melde zich ook en we hebben een uur "gekletst". Qua denkwijzen en ervaringen ligt Peter me het beste. We voelen ook heel veel sympathie voor elkaar. De gesprekken geven me alleen weinig hoop. Voor een volledige acceptatie van jezelf kun je zelf niet wegcijferen. En dat past niet in de denkwijze zoals Heleen deze beleeft. ’s Middags maar contact opgenomen met Gay-Switchboard in Amsterdam. Ik kreeg een heel begripvolle persoon (Pieter) aan de telefoon. Ik heb daar mijn hele verhaal kunnen doen en kreeg daar heel veel goede response over hoe we het aan hebben gepakt. Hij sprak z’n waardering uit over de moed die ik heb gehad om me te outen. Mooi, dacht ik, maar wat heeft het me opgeleverd. Ik heb meer dan een halfuur aan de telefoon gezeten. Weer nieuwe adressen gekregen. Morgen maar eens weer verder. Heleen had het er wat minder moeilijk mee als gisteren. Maar ik bespeur een afstand, een veilige afstand waardoor ik haar minder kan kwetsen. Ze zei dat ze vandaag zelfs bereid was om voor me een gay-video te huren. Langzamerhand komt besef en acceptatie lijkt het. ’s Avonds heb ik het steunpunt voor Noord Nederland van Orpheus gebeld. We hebben een uur gepraat. Het begrip, de warmte die je ervaart doet alleen al enorm goed. De strekking is echter even confronterend als de ervaringen die je van anderen hoort of leest. Er is maar een hele kleine kans dat je als echtpaar bij elkaar blijft en dat bijna nooit onder de normale omstandigheden. Dat betekent voor ons weer terug naar de economische eenheid. We zouden ons nog kunnen aansluiten bij een zelfhulpgroep die binnen 3 weken weer bij elkaar komt. Ook hier geldt weer het advies; "neem tijd" voor je allerlei overhaaste beslissingen neemt. Ik krijg enorm veel steun van mijn chat vrienden. Ik ben enorm emotioneel en schiet vol als Ger zich aanmeldt met de tekst "Niet het bezit, maar het genieten, maakt echt gelukkig!" 21-02-03 ’s Morgens ben ik weer (te) vroeg wakker. Een kwartiertje voordat ik er uit moet kruipt Heleen nog even tegen me aan. Het is anders als andere keren, weer die gereserveerdheid. Ik vraag er maar niet meer naar. Ze vraagt hoe het gaat. "ik moet veel denken" zeg ik. We zwijgen een tijdje. Tijdens de wandeling naar het gebouw waar ik werk word ik weer overvallen door dat ongedurige gevoel. Het is geen geil verlangen naar erotiek maar meer een onverdraagbaar verlangen naar evenwicht in mijn leven. Ik loop over de brug en ik zou het uitwillen schreeuwen: "Kijk mij, ik ben gay". Maar ja wat hebben die anderen daar nou aan. Ik ben onevenwichtig vandaag en besluit mijn chef maar eens op de hoogte te brengen. ’t Is slecht gesteld met de productiviteit. 25-02-03 Het weekend is gelukkig weer wat rustiger. Leuke dingen gedaan, nog een leuk optreden gehad en heel veel gepraat. ’t Is alsof ik langzamerhand de rust weer in mijn leven vindt. Acceptatie door mijzelf en door Heleen. Wat moet ze van me houden om zo’n geduld met me hebben. Zondagmorgen hebben we heerlijk gewandeld en als twee tieners een half uur in het februarizonnetje op een bankje in het bos gezeten. Zo voelt geluk dus. Na het weekend heb ik contact gezocht met een psycholoog uit de rozehulpverlening gids. Ik had gehoopt dat die me zou kunnen begeleiden in het zoeken naar men identiteit. Ik heb hem de situatie uitgelegd maar vond dat het meer iets zou zijn voor het maatschappelijkwerk. "Jou probleem is niet anders dan die van een normale hetero die verliefd wordt op een collega op kantoor, dat levert problemen op met z’n vrouw" Ontnuchterend vond ik het antwoord. Ik had toch een beetje het gevoel dat ik een bijzonder geval zou zijn. Maar hij heeft misschien wel gelijk. Misschien moet ik ook leren afkicken van de contacten die ik heb gehad. Zo compleet als ons liefdesleven nu is heb ik het nog nooit ervaren. Het antwoord paste in ieder geval bij het gevoel dat dit weekend over me kwam. Je moet je zelf leren accepteren en de tijd nemen. Ik kan me gelukkig prijzen met een vrouw die dat ook wil en ontzettend haar best doet om tegemoet te komen aan mijn verlangens. Ik denk dat het ook nog wel zover komt dat ze de vriendschappen kan delen die ik heb opgedaan in deze periode zonder dat ze het als een bedreiging zal ervaren. Dat zou me helemaal het gevoel geven dat het goed is en dat het bij me hoort. 26-02-03 Vandaag heb ik een vrije dag en we hebben besloten om samen met onze dochter naar het Dolfinarium te gaan. Het is een dag uit duizenden, zonnig en zelfs warm voor de tijd van het jaar. Het lijkt alsof er gewoon niks aan de hand is. Het is er niet zo heel erg druk en ik betrap me er op dat ik bijna alle mannen opgenomen heb. Dat deed ik eigenlijk altijd al. Het zit in mijn aard denk ik. Je doet je best om "lotgenoten" te ontdekken en te herkennen maar die heb ik deze dag niet gevonden. Een rare gewoonte eigenlijk maar ik kan het niet laten. Niet dat ik me hierbij allerlei erotische zaken voorstel. Maar je let op allerlei uiterlijkheden en of hij zich net zo gedraagt als ik. Aan een enkeling zie je aan de kop of aan de kleding dat de uiterlijke kenmerken voor hem schijnbaar ook belangrijk zijn. Ik kan ook niet goed aangeven welke kenmerken me aantrekken in een man. Het zit h’m in een verzorgde en speelse kop me een open lach, niet te veel haar en een goed verzorgd lijf. Leeftijd is minder belangrijk hoewel al die kenmerken toch vaak bij jongere mannen te vinden zijn. Bij thuiskomst spelen er bij Heleen blijkbaar toch zaken waar ze de hele dag al mee zit. Ook gisteravond in bed overviel het haar. Ze zit duidelijk ergens mee maar ik kan niet goed ontdekken wat het is. Het zit haar erg dwars dat ik haar voor zo’n lange tijd bedrogen heb, dat weet ik. ’s Avonds laat in bed komen de tranen en de spanning die zich van haar meester maakt. "Dat je ho-gevoelens hebt kan ik wel accepteren maar dat je me bedrogen hebt niet, al mijn zekerheden zijn weg" Maar ik weet niet of ze het nu echt wel kan accepteren, die onzekerheid is misschien wel de consequentie van mijn dubbele geaardheid. 4. De worsteling 02-03-03 Het gaat al een paar dagen niet zo erg goed tussen ons. We praten er wel over maar het staat steeds tussen ons in lijkt het. Ik voel me daarentegen de laatste dagen veel minder onzeker en labiel. Ik heb Heleen verteld van mijn chat contacten met Ger en dat de kans groot is dat we elkaar een keer tegen zullen komen. Misschien dat zij er ook mee geconfronteerd wordt. Ze is hier erg van geschrokken, heeft weer het gevoel dat ik haar bedonder. Ze lijdt er onder, het is aan haar gezicht en hele lijf te zien. Ik ben erg gesteld op de contacten die ik nog heb. Het zijn er niet zoveel meer maar die ik nu nog onderhoud zijn wel vriendschappen aan het worden. Ik ben ook niet van plan ze op te geven. Ik zou het gevoel hebben mezelf helemaal in te moeten leveren. Dit is een stukje vrijheid die ik voor mezelf wil houden. Het voelt goed om met ho’s of andere lotgenoten te "praten". Onderweg naar het werk zit ik te piekeren. Hoelang houden we dit vol en mag ik het haar wel aan doen. Is het niet veel beter dat we elk onze weg gaan zonder deze tweestrijd en weer met open vizier naar de toekomst. Ik zit ook weer vol met dat ongedurige gevoel dat me af en toe beheerst. Ik zit me ook af te vragen of werkelijk zonder haar zou kunnen en me zou kunnen binden aan een leuke gozer. Hoever sta ik nu op dit moment van mijn eigen gevoel af? Bij het ontwaken sloop ze vanochtend tegen me aan. Maar ik voel de spanning, haar verkrampte handen die koud worden als ze gespannen is. Ik zeg dat ik van haar houd. Het duurt langer dan een een minuut voordat het antwoord van haar terug komt:……… " Ik ook van jou , denk ik" Het is voor Heleen ook erg moeilijk, ze heeft niemand waarmee ze haar onzekerheid, verdriet en pijn om mij kan delen. Ik wil graag dat haar jongste zus op de hoogte is. Ze is met haar erg ‘close’ en ze delen erg veel met elkaar. Ik wil alleen dat we het samen kunnen vertellen omdat ik haar recht in de ogen wil kan zien. Heleen heeft hier nog erg veel moeite mee. Ik wil vandaag proberen om haar nog maar es over te halen om het te gaan doen. 04-03-03 Gistermorgen had ik het weer dat ongedurige gevoel, die hang naar vrijheid, het jacht gevoel. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. We zijn ook zonder intimiteiten vanochtend uit elkaar gegaan. Heleen zag er moe en down uit toen ze uit bed kwam. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het verder moet. Misschien moeten we toch maar zonder elkaar verder. Overdag tijdens het werk viel het eigenlijk wel weer mee. Maar het idee dat we uiteindelijk toch uit elkaar zullen gaan laat me niet los. Zou ik dan gelukkiger zijn? Ik zal haar missen dat staat vast maar ik zou ook zo weer vrienden hebben denk ik. Bij mijn thuiskomst was de situatie nog niet veel veranderd. ’s Avonds moest ze nog even een uurtje weg, bij haar terugkomst hebben we nog een uur zitten praten. Het verwijt over mijn ontrouw zit heel diep. Dat het ook komt omdat ik eindelijk eens gehoor aan mijn ware gevoelens heb gegeven komt niet in haar op, zo lijkt het. Als ze rond half tien besluit om te gaan douchen zoek ik haar op. Aarzelend vinden we elkaar onder de warme stralen. Je merkt dat de tederheid die je voor elkaar voelt je dichter bij elkaar brengt. Daarna direct naar bed voor een goede afronding…… Vanmorgen zijn we beiden vroeg wakker en komen weer in gesprek. Ze vraagt of ik nog steeds behoefte heb aan een man. Ik besluit om het weer zo eerlijk mogelijk te beantwoorden. Soms wel, vaak ook niet. Ik denk er elke dag wel een keer aan. Ze zal hier toch aan moeten wennen, ook aan het idee dat ik me zo aangetrokken voel aan homoseksuele handelingen. Ze verafschuwt dit nog steeds. Het is een goed gesprek maar ze moet steeds weer de bevestiging dat ik ook veel voor haar voel. En dat is ook zo, een man kan me meer opwinden denk ik maar de liefde voor haar is veel dieper. Het bestaan van Ger is ook een bedreiging voor haar, maar het raakt haar al minder. Ze wil hem alleen nog niet ontmoeten of zo. Nog even een laatste intimiteit voor we gaan, zo is het goed. 10-03-03 We hebben een redelijk ontspannen weekend achter de rug. Genoeg beleefd en gedaan maar we werden minder in beslag genomen door alle zorgen van de laatste tijd. Ik voelde me ook rustiger, minder gejaagd als voor een paar weken terug. Dit weekend had ik weer eens een optreden met de band en heb dus ook weer veel mensen ontmoet. Veel leuke types gezien maar ik voelde me niet over mand door mijn gevoelens. Het voelde zoals ik me altijd heb gevoeld en dat had ik altijd wel goed in de hand. Heleen is voor het eerst in mijn geheugen samen met een vriendin op stap geweest. Naar een café waar het wemelt van singles en overige jachtlustige types. Misschien zou ik hier vroeger problemen mee hebben gehad. Onzeker over wat het met haar doet, die aandacht door andere mannen. Nu maak ik me daar over minder ongerust. Ik vind het zelfs wel leuk dat ze die aandacht krijgt. Het is ook goed voor haar gevoel van eigenwaarde, dat heb ik bij mijzelf ook ervaren. Zondagavond had ze weer een dip in het vertrouwen in de toekomst. Het maakt mij ook ongerust. Hoe zal dit verder gaan. Teruglezend door dit dagboek zie ik dat het steeds weer onderwerp van gesprek is. Het zal wel moeten slijten want dit is voor ons beiden niet goed. We hebben veel gepraat over onze relatie en relaties in het algemeen. We zijn een boek hierover aan het lezen. Het is frappant om onze beide verhalen en gevoelens hierin terug te lezen. Wat hebben we hierin vaak belangrijke kansen laten liggen. We zijn blijkbaar schoolvoorbeelden hoe het niet heeft gemoeten. We zijn ons ook sterk bewust van de relatieproblematiek die misschien wel de aanzet tot mijn avonturen is geweest. Zonder iets te doen aan de kern van onze relatieproblemen heeft een twee kans voor ons beiden helemaal geen zin. Het heeft me ook doen realiseren dat ik in Heleen een volwaardige partner zie die voor mij aantrekkelijk is zonder dat ze aan bepaalde voorwaarden voldoet. Zolang ze maar van me houdt en me het gevoel geeft dat ik aantrekkelijk voor haar ben. Mijn behoefte aan mannen (die op dit moment erg zwak is) heb ik niet naast haar of gelijktijdig als we bijvoorbeeld samen vrijen. Die gedachten komen op het moment als we niet samen zijn. De laatste maanden is mijn leven eigenlijk gevuld met de aandacht die we voor elkaar hebben. De andere behoefte krijgt ook nagenoeg geen kans. 13-03-03 Het lijkt op een doorlopende herhaling van alles wat al eens hebben meegemaakt en hebben besproken. Gisteren heb ik dat weer ervaren toen ik na een dag reizen weer thuis kwam. Onderweg heb ik veel nagedacht over onze situatie. Hoe groot is het ho-gevoel in mij? Het trekt, soms erg sterk andere momenten bijna niet. Als nuchtere vent denk dan bij mezelf "Doe nou niet zo moeilijk, er is toch meer in het leven dan een snel avontuur" En als ik nou thuis niks meer zou vinden dan had ik ook een goede reden om voor wat anders te kiezen. Toch bekruipt me steeds meer het gevoel dat ik dit haar niet aan kan doen. Misschien moet ik toch maar op mij zelf gaan wonen. Ik zou nu niet weten of ik een echte relatie zou aangaan met iemand. Hoewel ik me bij bepaalde personen dit wel een beetje kan voorstellen. Maar het zou totaal anders zijn denk ik. Ik zou het zachte en lieve in een vrouw missen. Heleen had een vrije dag en genoeg tijd om te piekeren over ons. Bij mijn thuiskomst voelde ik dat het haar weer dwars zat. Ik ga zelfs ook afvragen of ze het zelf nog wel ziet zitten. Kan ze het wel verdragen dat ik deze gevoelens heb. Zeis ongelukkig met de situatie. ’s Avonds was ik alleen thuis, heb de PC aangezet. Het geeft je een kortdurende kick. Ook niet alles wat je ziet is interessant. Bepaalde types roepen bij mij nog steeds weerstand en iets onbehagelijks op. Ook nog maar eens gechat met twee bekenden. Maar het geeft geen voldoening, het is zo leeg, zo kunstmatig. Heleen was op tijd thuis. Ze kromp ineen bij het zien van mij achter de PC. Haar vermoeden was juist, natuurlijk. Ik was net bezig om af te sluiten, nu had ze weer het idee dat ik iets voor haar verborgen houdt. Ik vertel ook niet alles, maar ik wil het ook niet voor haar verborgen houden. Onze relatie moet zo open zijn dat ze dit kan en moet weten. In bed hebben we er nog een tijdje overgepraat. Langzaam kon ze zich weer wat ontspannen en zijn we in slaap gevallen. En vandaag kwam het op een onnozel vroeg tijdstip weer tot een heftig treffen, heerlijk wat een goed begin van de dag. 17-03-03 Schaakmat, zo voelde ik me dit weekend. Ik kan geen kant op. Na een gesprek met Peter was ik helemaal ontdaan. "Het lukt je nooit" sprak hij, "je kunt je gevoelens niet verloochenen". "Ik snap niet hoe jij je gevoel zo kan uitschakelen:" Het kwam hard aan, en dat was te merken aan mijn gezicht denk ik. Toen Heleen me geïrriteerd onderbrak omdat ik al ruim een uur aan het chatten was, straalden we beiden een enorme spanning af. Zij omdat het chatten haar beangstigt en ik omdat ik het vertrouwen in de toekomst verloren had. We hebben ’s nachts tot 3 uur liggen praten. Het lijkt zo uitzichtloos dat het me beangstigd. Schaakmat; als ik voor haar kies dan kan ik mijn gevoelens niet kwijt, kies ik voor mijn eigen weg dan verlies ik haar, het liefste wat ik ooit bezit. En dan sta ik nog helemaal niet stil bij alle ander gevolgen zoals kinderen, familie, vrienden, het huis en zo. Het voelt gewoon niet goed zoals het gaat. Ik kan nog steeds niet goed benoemen hoe mijn gevoelens zijn over mannen. Ik heb in ieder geval problemen met gevoelens, ik kan nooit echt benoemen wanneer ik ongelukkig of gelukkig ben. Dat heeft erg veel met mijn eigen verleden te maken. Maar zou ik een relatie aankunnen? Vind ik iemand die zo betrouwbaar is en die ik zo respecteer als Heleen? Toch ervaar ik de trek naar bepaalde mannen, ook niet alle. Ik weet dat ik ook helemaal verliefd zou kunnen worden. Me enorm kan opgeilen aan sommigen. Ik wil proberen een sociaalleven te hebben waarin ik mijn ho-kant kan integreren in mijn leven maar zonder dat ik het seksueel naar iemand uit. Gewoon vrienden hebben die mijn besluit respecteren en vrienden willen zijn omdat ze me mogen om mijn mens zijn. Heleen wil me absoluut niet dwingen maar stelt heel duidelijk haar grenzen en ze meent het. Ik merk dat ze er zelf ook veel over nadenkt hoe het is om alleen te zijn. Ze is heel aantrekkelijk en zal waarschijnlijk zo weer een leuke vriend ontmoeten. Ze blijft zeker niet alleen en zal haar geluk weer vinden. Ze stelt het nu ook op een heel rustige manier aan me voor, terwijl het haar ook verscheurt. Ik zie er ook nog aantrekkelijk genoeg uit om weer een vriend te kunnen vinden, vindt ze. Als we zo dicht tegen elkaar liggen ebt het gevoel weg, het voelt zo vertrouwd en zo veilig. Misschien dat het deze week wel weer wat opklaart. Vandaag Peter en Aad weer getroffen. Volgens Aad moet ik het rustiger aan gaan doen, ik wil te snel. Maar verder voel ik wel veel steun aan hem. Een hele tijd met Peter gesproken, hij blijft van mening dat ik de kop in het zand steek. De oprichter van de msn-zelfhulpgroep, Ken, wil er mee gaan stoppen. Hij zit nu in een zelfde situatie als ik, met het verschil dat hij een stukgelopen ho-relatie achter de rug heeft. Door z’n isolement en z’n eenzaamheid is hij terug gevallen in z’n oude relatie. Met als consequentie dat hij alles aan de kant moet zetten. Het klinkt zo bekend, en ook ik kom tot de conclusie dat hij er geen goed aan doet. Ik weet het zo goed voor een ander. Meer en meer kom ik tot de slotsom dat ik bij mijn gevoel moet blijven. 18-03-03 Gisteravond kwam Marcel op bezoek, spontaan en plotseling stond hij om 7 uur op de stoep. We hebben de hele avond zitten praten. Marcel is een gevoelsmens en een van de weinige hetero mannen die hierover vrij gemakkelijk praat. Ik waardeer dat enorm aan hem. Vanmorgen, vlak voordat we afscheid van elkaar namen om ons in het dagelijkse werk te storten vroeg Heleen of ik het niet moeilijk vond gisteravond omdat Marcel zo bezig is met invulling van z’n gevoelsleven. "Ik heb het plezierig gevonden en ik waardeer het erg van hem. Het zet me wel erg aan het denken. Ik moet bij mijn gevoel blijven". Ze kijkt zorgelijk van mijn antwoord. Ze vraagt hoe het gisteren gegaan is. "Wisselend" antwoord ik en vertel haar van een reclame spotje met een baywatch- scene, met mannen en vrouwen. Het had zo’n heftige reactie op me en ik kan het gevoel niet onderdrukken. "Wil je me niet meer knuffelen als je weet dat je niet zonder de seksuele invulling kan" Haar blik in haar ogen was zo angstig. Ik beloof het haar, t’ zal een taaie dag worden voor ons tweeën. 24-03-03 We hebben een heel ontspannen weekend achter de rug. ’t Was schitterend weer en we zijn veel buiten aan het werk geweest en ook lekker gezeten in de tuin. Je beseft des te meer hoeveel we gemeen hebben. De afgelopen week verliep ook rustiger dan ik had verwacht. We komen toch min of meer in een steady state. We weten dat het er is maar het beheerst ons niet meer zo. Afgelopen week ook veel en lang gechat met Peter. Peter blijft me overtuigen dat het niet gaat op de manier zoals ik er mee om wil gaan. Ik houd mezelf en hem voor dat misschien onze situatie ook anders is. Aan de andere kant zie ik in de oplossing die hij kiest ook niet direct een uitweg in de problematiek. In zijn hart zou hij het liefst vrij zijn om vandaar uit misschien gewoon een relatie aan te gaan met een vriend. En dat is wat ik eigenlijk nog steeds niet weet. "Zou ik wel gelukkig kunnen zijn in een homorelatie." Op de MSN-groep is zojuist een interessante discussie ontstaan over de invulling van de ho-gevoelens binnen een relatie. De een vind het heel normaal dat het kan en zelfs moet , want jij kunt er toch ook niks aan doen dat je dit overkomt en de ander is hier uitgesproken tegen. Gelijke rechten voor iedereen binnen een relatie is het motto. Het geeft je als ho niet meer rechten binnen een huwelijk. Ik kan me wel vinden in de laatste stelling. Het sluit ook meer aan bij de manier waar wij voor gekozen hebben. Ik denk dat ik me in de discussie stort om een de reacties te polsen. 25-03-03 Vandaag heb ik maar de stoute schoenen weer aan getrokken en een bericht geplaatst op de msn-website. Het bericht luidt als volgt: Gehuwd, homo of bi, en monogaam bestaat dat nog? Eind januari heb ik een discussie gestart met de vraag of er mensen zijn die hun ervaringen willen delen om met hun ho-gevoelens besloten hebben om toch gehuwd, samen verder te gaan. Op dat moment was ik nog niet uit de vraag of ik verder zonder de seksuele contacten zou kunnen leven. Ik heb in de periode voor mijn outen hier veel behoefte aan gehad. Maar sinds mijn outen is er een omkeer in mijn relatie gekomen. We zijn samen tot de conclusie gekomen dat we jarenlang naar elkaar tekort geschoten zijn. We hebben in deze drie maanden, nadat we elkaars diepste geheimen hebben blootgelegd, meer gepraat dan in de twintig jaren ervoor. Maar ook op seksueel gebied hebben we elkaar gevonden op een manier waar ik voorheen alleen maar over kon dromen. Maar wat ons continu overschaduwd is mijn dubbele geaardheid. Ik voel me net als al die jaren ervoor nog steeds geprikkeld of aangetrokken tot mannen. Het is niet dat het me overheerst maar het speelt altijd in meer of in mindere mate een rol in mijn dagelijks leven. Dit levert natuurlijk nog steeds spanning en onzekerheid op in onze relatie. In onze relatie past geen derde persoon om tegemoet te komen aan een seksuele invulling. Mijn liefde voor mijn vrouw is echter te groot om onze relatie hiervoor op te offeren. Ik heb daarom voor mezelf besloten om monogaam te blijven en geen seksuele contacten te hebben. Waarmee ik mijn geaardheid niet weg wil drukken. Ik heb bijvoorbeeld de gesprekken met lotgenoten en verschillende ho’s enorm weten te waarderen. Deze contacten zal ik ook blijven houden en misschien wel verder uitbreiden. Gewoon uit vriendschap, om de mens met z’n eigen identiteit en persoonlijkheid. Wat mij alleen erg verontrust is dat er maar een enkeling er voor kiest om ook een dergelijke weg te volgen. Bestaat het nog, monogaam en gehuwd te zijn en homoseksuele gevoelens te hebben. Jammer genoeg komen veel mensen die deze website bezoeken na een tijdje niet meer terug en hoor je niets meer van hun ervaringen. Ik voel me in dit opzicht ook sterk verwant aan Ken, die hier ook voor gaat. Zijn er meer leden binnen deze groep die ook voor gekozen hebben? Als je wilt reageren, kan het ook direct via msn: koen59@msn.com Groeten, Koen Ik ben erg benieuwd wat de reacties zullen zijn. Gelijk na een paar uur komt de eerste reactie binnen. Hallo Koen. Ik wil even reageren op enkele punten uit jouw bericht. Je schrijft dat sinds je coming-out de communicatie én seks met je vrouw zijn verbeterd. Je ervaart dit mogelijk als "verjonging" van je relatie. In de 12 jaar dat ik me in de Orpheus situatie bevindt heb ik dit heel erg vaak gehoord en ook zelf ervaren. Ook mijn vrouw en ik vreeën de sterren van de hemel en hadden gesprekken die soms dagen duurde. Toch ben ik inmiddels ruim 10 jaar gescheiden en weet 100% zeker dat ik homo ben. Als ik in mijn hetero relatie was gebleven dan had ik geen relatie met mannen aangegaan omdat dat, zeker op de langere duur, de ondermijning van mijn huwelijk zou zijn geweest. Of ik dat zou hebben volgehouden is natuurlijk maar helemaal de vraag. Ik besef inmiddels dat je je seksuele identiteit niet kunt ontkennen, of het gaat ten kostte van jezelf. Denk daarbij aan psychische spanningen die uitmonden in diverse kwalen. Het blijven in een hetero relatie en de seksualiteit bij een ander beleven is een zaak die jij en je partner beslissen. Ik zou het niet kunnen en "in het geheim" is geheel tegen mijn principes. Uiteindelijk was het mijn partner die de beslissing forceerde door te stellen dat ze niet met een homo samen wilde leven. Ik hoop dat ik duidelijk ben in wat ik je wilde zeggen. Acapulco De reactie komt hard aan, weer een bevestiging van wat me steeds wordt voorgehouden en wat me zo beangstigd. Bijna op het zelfde moment meldde zich een lid van de msn-groep. Het is Fred, een filosofische Belg, van mijn leeftijd, die zich zelf herkende in mijn bericht op het forum. ’ s Middags tref ik hem en we praten nog een drie kwartier. Ook hij voelt zich tot beide sekses aangetrokken, heeft zowel een vriend als een vrouw waarmee hij al 16 jaren is getrouwd. Zijn vrouw weet enkele weken van zijn homogevoelens maar nog niets van zijn vriend. En ook hij weet het af en toe niet meer hoe hij het aan moet pakken. Ik voel me de rest van de dag ongedurig, ik kan me gewoon niet ontspannen. Bij mijn thuiskomst is het aan mijn gezicht af te lezen denk ik. Heleen had het vanaf de eerste blik door. 26-03-03 Ik ben weer veel te vroeg wakker en heb weer genoeg tijd om te piekeren. Voor dat de dag begint informeert ze hoe ik me voel. Ik heb moeite mijn tranen te bedwingen. Of ik nu iets zeg of zwijg, het maakt niet uit. Het geeft precies aan dat ik er erg mee zit. Het gevoel is groot en dat is wat ze steeds van me wil weten. "Als je gevoel te groot is dan ga ik" Ik voel de muur die zich razend snel tussen ons optrekt. "Ik ben maar een vrouw" zegt ze. Met pijn in mijn lijf doe ik er het zwijgen toe, wat moet ik haar nog zeggen. Misschien slaat ze de spijker op zijn kop. Om half negen stuurt ze me een sms-bericht "Hou ook van jou" Het raakt me diep.. De rest van de dag volgt redelijk rustig. Het ongedurige gevoel dat me gisteren beheerste is grotendeels weg, gelukkig. In een gesprek met Ger heb ik het er nog wel uitgebreid over gehad. Zo langzamerhand worden we goede vrienden. Ik ben benieuwd of we het in het echt ook zo goed met elkaar zouden kunnen vinden. ’s Middags trof ik Douwe heel enthousiast, hij had mijn mailtje ontvangen maar had volgens zijn zeggen nog geen tijd gehad om te reageren. We hebben telefoonnummers uitgewisseld, dat hadden we al eerder gedaan maar ik had alles weggegooid. Vervolgens afgesproken elkaar een keer te treffen bij mooi weer op een terras in de stad. ’s Avonds laat, als ik rond middernacht in bed schuif ligt Heleen nog wakker. Ze heeft op me gewacht, de discussie ’s ochtends zit haar nog dwars. "Als ik maar genoeg ben, ik moet steeds weten dat ik genoeg ben" zegt tegen me. Het raakt al steeds meer vertrouwd dat ik ondanks mijn liefde voor haar toch aangetrokken blijf tot mannen. De gesprekken over de andere vormen van relaties worden ook makkelijker. Ik heb het gevoel dat we er veel opener over kunnen praten. Niet dat ze haar mening heeft veranderd maar het wordt meer geaccepteerd. Dat we in zekere zin afwijken van de normen en waarden die er in haar jeugd zijn in gestampt is volgens mij alleen maar bevrijdend voor haar. 27-03-03 Gespannen gekeken naar de postbak op msn maar er zit geen enkele reactie bij. Ik ben toch een beetje teleurgesteld. Ik had gehoopt dat er nog meer zouden reageren maar helaas het blijft uit. Blijkbaar is er weinig herkenning voor mijn probleem. Ik twijfel nog om een collega en vader van een goede vriend van me op te zoeken. Hij is al 16 jaren bij een vriend waarmee hij inmiddels is getrouwd. Misschien heeft hij, vanuit zijn ervaringen goede adviezen. ’s Middags meldt zich Douwe. Misschien kunnen we wat afspreken om kennis met elkaar te maken op korte termijn. Ik wil het eerst Heleen laten weten dat we dit hebben afgesproken. ’ s Avonds hebben we het er over, ze heeft het er erg moeilijk mee. "Ik kan niet veel meer verdragen". Ik hou vast aan mijn besluit dat voelt ze ook. "Je moet het doen" zegt ze, "maar weet dat ik het erg moeilijk vind". Ik heb zelf ook het idee dat ik me wil bewijzen op dit punt. Zo heb ik me het voorgesteld om verder om te kunnen gaan met mijn gevoelens. Het helpt me zeker om duidelijke keuzes te maken over hoe ik verder moet met mijn leven. 31-03-03 Het was weer een weekend met tegenstellingen. Overdag niks aan de hand maar ’s avonds komen de onzekerheden en vragen. We waren op bezoek bij mijn broer die ik al eens op de hoogte had willen brengen. Ik heb zelfs getwijfeld of ik er ’s avonds er over zou beginnen maar gaande weg de avond kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk helemaal niet kan. Ze praten over hun relatie, liefde en trouw tot in alles en ik voel Heleen in elkaar schrompelen. Ze raakt meer en meer gespannen en down. Het kwetst haar en mij ook enorm. Ik doe alsof er niks aan de hand is maar het heeft me geraakt. En ik voel de schone schijn die ons zo mooi wordt voorgespiegeld, ik weet gewoon dat het tussen hun ook niet altijd botert. Walgelijk gewoon. Gisteravond weer het zelfde tafereel, ik was om een uur of half acht even aan het chatten met Peter. Het maakte haar weer zo van streek. Weer de zelfde gesprekken. Ik baal er gewoon van, ik maak haar zo ongelukkig. Ik weet dat ik zo wordt getrokken door de erotiek tussen mannen. Voor het eerst geef ik ook toe wel eens verliefd te zijn geweest. En dat het gevoel tussen haar en voor andere mannen 50/50 is. Dat ik het nooit helemaal uit mijn hoofd kan zetten. Dat ik niet weer terug in de kast wil. Maar dat ik ook van haar houd. Ik weet het gewoon niet, heeft het wel toekomst met ons tweeën? ’s Middags heb ik een afspraak gemaakt met Herman een collega die ik een aantal maanden terug al eens heb ontmoet. Hij is tevens de vader van een van mijn vrienden. Hij heeft jaren terug in de zelfde situatie gezeten als waar ik me nu in bevind. Met dit verschil dat hij nu getrouwd is met een man waarmee hij al 16 jaren samenwoont. Ik ken hem eigenlijk nauwelijks en deze afspraak is daarom eigenlijk wel spannend, hoe zal hij reageren? Ik heb hem heel direct gevraagd of hij iets over z’n verleden wilde vertelen en of hij mijn verhaal in vertrouwen wilde nemen. We hebben twee uren gesproken, het is een ontzettend aardige man met veel gevoel voor humor. Het was een heel openhartig gesprek, hij vertelde honderd uit over hoe het in zijn relatie is gegaan, wat hij voelde, over z’n geheime avontuurtjes. Maar ook over het verdriet en leed wat hun is overkomen. Over de band met z’n kinderen, de rest van z’n familie en vrienden. We raakten af en toe beiden bijna in tranen. Na het gesprek had ik meer als ooit voorheen de overtuiging dat ik bij mijn gevoel moest blijven en Heleen het niet mooier voor moet spiegelen dan het is. Toen ik thuis kwam voelden we beiden dat er een spanning hing zonder dat er een woord gezegd was. ’s Avonds trof ik Kevin op de msn. We hebben elkaars foto’s uitgewisseld en ik heb genoten van de erotische plaatjes en de spanning die ik ervaar in zo’n gesprek. Hij wil wel graag een date maar ja, dat wil ik nu nog niet. 02-04-03 Ik heb het gevoel weer terug te zijn bij af. Ik kan voor mijzelf de schijn niet meer hoog houden; ik ben verslaafd aan seks met mannen. Het heeft geen zin om te doen als of het zo’n ondergeschikt plaatsje in mijn bestaan heeft. Het is net als stoppen met roken, je kunt het een poosje proberen maar als je er niet helemaal vanaf blijft wordt het niks. Je valt steeds weer terug in je oude patroon. En bij seksverslaving wil je eigenlijk dat helemaal niet dat het ooit weer overgaat. Daar wil je van kunnen genieten. Gistermiddag zelfs nog een mail gestuurd naar een oud contact die ik best eens weer zou willen zien. In de mail heb ik ook laten weten hoe ik me voel. Dat ik weinig vertrouwen in de toekomst met Heleen heb. Dat de drang zo groot is. In een chat met Peter gisteravond heb ik er ook maar geen doekjes meer om gewonden. Hij had het allang voorzien, had me vorige week zelfs al voorspeld. Ik heb me maar bloot gegeven dat ik er zelfs over denk om een tijdje op mezelf te gaan wonen. We hebben wat geile naaktfoto’s uitgewisseld. We hebben wel heel erg veel gemeen met elkaar. ’s Morgens bij het opstaan vraagt Heleen me hoe het gaat. "Voel je je goed?" Het duurt even voor ik antwoord "Gaat wel" zeg ik dan. Ik kan het haar nu nog niet zeggen wat er de laatste dagen door me heen gaat. We hebben ook helemaal geen tijd om er over te kunnen praten. Een andere keer maar weer. ’s Middags tref ik Ger en we praten wel een uur over wat me bezig houdt. Hij heeft met me te doen. Ik vertel hem dat ik er over denk om allen te gaan wonen in een huisje in de buurt. Hij geeft me adviezen hoe te onderhandelen met Heleen zodat we niet uit elkaar zullen vallen. Wanneer ik thuis kom is er alleen een leegte tussen ons. Ze voelt haarfijn dat er iets aan de hand is en na het eten komen we tot een gesprek. Ik vertel haar dat het me zo zwaar valt om geen contacten meer te hebben met een man. En dat ik zo graag de vrijheid wil omdat eens een keer in te kunnen vullen. Ze vraagt me nog eens of er misschien een derde in het spel is. Ik ontken, en dat is niet gelogen, ik heb geen relatie op dit moment. En mijn liefde is niet gericht op een persoon. Ik vertel haar ook dat ik steeds sterker het gevoel heb dat ik bij mijn gevoelens moet blijven. "Voel je dan niets voor mij" vraagt ze. Maar dat verscheurt me ook zo, ik zou niet weten welke persoon in mijn leven meer voor me betekent dan zij. Maar het voorkomt niet dat ik me aangetrokken voel tot mannen en dat die drang soms best groot is. "Als dat zo groot is dan ga ik, ik kan niet leven met een derde binnen onze relatie" is haar antwoord. We zijn nog lang niet uitgepraat wanneer ze de deur achter zich dicht trekt omdat ze met iemand had afgesproken. Maar niet zonder mij naar zich toe te trekken en me te laten weten dat ze me niet zomaar verlaat. Ze wil heel ver gaan in het accepteren maar die laatste stap is te groot. Wanneer ik om half twaalf het bed inschuif ligt ze nog wakker. Ze kan natuurlijk de slaap niet vatten. We komen in gesprek, het wordt bijna een onderhandeling. Hoe zou ik het dan willen en wil ik dan een contact met een of meerdere mannen. Wat als ik verliefd wordt. Wat ik zou zoeken in een man. Ik vertel haar wat me bezig houd en dat ik het niet zo als een bedreiging zie voor onze relatie. Ik vertel haar ook dat ik zo bang ben voor onze oplossing omdat we de enige zijn die ik ken die voor deze oplossing hebben gekozen. Alle anderen passen de seksuele contacten in, in hun huwelijk of verlaten elkaar. Maar andere mogelijkheden heb ik nog niet getroffen. Uiteindelijk houdt ze keuze aan mij, ik moet maar zeggen wat ik wil. Zij wil wel ver met me meegaan, geeft me zelfs vrijheid om ’s avonds onbeperkt te gaan chatten met iemand en zelfs foto’s uit te wisselen. Ze wil met me naar een naaktstrand of op het terras mooie mannen kijken en cijfers geven. Ze heeft in zo’n korte tijd een hele andere kijk gekregen op liefde en relaties. We bespreken ook de mogelijkheid om uit elkaar te gaan maar we weten ook allebei dat we niet zonder elkaar zouden kunnen. Ik besef me dat ik me niet moet gaan opdringen, ze heeft ook gewoon tijd nodig. 08-04-03 Ik lijk meer en meer op een jojo, dan zit ik weer onder in de put en dan er weer helemaal bovenop. Na het gesprek met Heleen had ik weer gevoel dat ik lucht kreeg. Ik mocht toch mezelf zijn, maar je wie ben ik…. De avond erop heb ik mijn profiel op Internet weer opgetuigd met een tekst en wat erotische foto’s, zonder erectie, dat vind ik toch minder passend in mijn geval. De tekst is duidelijk ik zoek wat erotisch vertier maar geen afspraak. "Seks krijg ik genoeg" Ondertussen had ik Douwe een paar keer ontmoet op de msn. Hij is steeds enthousiast als hij me begroet maar ik kan hem nog steeds niet goed plaatsen. In het laatste gesprek spreken we af dat we elkaar na het weekend ontmoeten in een café in de stad. Misschien weet hij ook niet goed wat hij met me aan moet vangen. Wat wil zo’n kerel. Toch stelde hij een ontmoeting voor bij hem thuis. Dat wil ik liever niet, ik vind het tegenover Heleen niet fair, ze vindt het al zo’n bedreiging. Vanaf de duistere woensdag tot na het weekend voel ik me redelijk ontspannen. Ik heb me lekker uitgeleefd op het internet. Wat geile foto’s uitgewisseld met enkele personen. Zondagavond heb ik Heleen laten weten deze week toch een afspraak te hebben met Douwe. Ze ziet er tegen op, "Doe het dan maar zo snel mogelijk, dan zit ik er de rest van de week niet zo mee" Gisteren heb ik dan voor het eerst Douwe ontmoet. Het is het eerste contact die ik naar aanleiding van de msn chat in levenden lijve ontmoet. Het was een rendez-vous als uit een filmscript. We hadden afgesproken om 12.00 uur in een klein café in het centrum van de stad. Ik was er al op tijd, wou persé de eerste zijn, hem binnen zien lopen, de blik in zijn gezicht zien. Natuurlijk kon ik het niet vinden, het hele centrum afgezocht. Toen maar naar hem gebeld, hij was nog even bezig, was wat verlaat maar binnen tien minuten zou hij er zijn. Het bleek dat ik al bijna op de stoep van het café stond. Het is een smalle en diepe ruimte met een inrichting die zo van een filmset is geleend. Aan de bar zitten een paar bezoekers. De barman is druk in de weer met het klaar zetten van de asbakken en zo. De dag is voor hen nog vroeg. Ik vlei me halverwege, verscholen achter de bar, ergens neer. Tegenover me zit een jongeman, midden twintig, die toch wel erg veel lijkt op de foto die ik eerder heb gezien. Maar bepaalde trekken doen toch anders vermoeden. Hij gaat onverstoorbaar door met het bestuderen van z’n krant. Het kan hem niet zijn, denk ik. De tijd gaat tergend langzaam en het duurt en duurt. De wand tegenover mijn tafeltje is behangen met allemaal historische autoartikelen. Ik kan ze nog stuk voor stuk beschrijven. Eindelijk zie ik hem zoekend binnen komen, schuchter schud hij me een hand. Nu herken ik de trekken van zijn gezicht zoals van de livecam foto’s. We besluiten voor in het café te gaan zitten, een piepklein hoekje voor het raam. We hebben een prachtig uitzicht ver het marktplein waar de zon haar best doet om de kou te verdrijven. Hij is nerveus, schraapt regelmatig zijn keel. Schuift onrustig op zijn stoel heen en weer. Zijn ogen flitsen van het ene punt naar het andere. Alsof ie mijn blik ontwijkt. Langzamerhand neemt het wat af. Bij mij ebt de spanning ook langzaam aan weg. Voor ons beiden is het bijzonder om elkaar in levenden lijve te zien. Mijn blik valt op z’n gave, jonge guitige kop, ietwat te vol net als de rest van z’n lijf. Hij maakt van z’n lijf niet zo’n punt. We praten honderduit over hoe ons contact is ontstaan, hoe het met me gaat. Over mijn gevoelens over mannen en zijn gevoelens. Hij had zich ook bijna nog nooit zo bloot gegeven zei hij. Het wordt me duidelijk dat het een erg serieuze jongen is, met best veel humor dat wel. Hij gaat voor een echte liefde, trouw en geborgenheid. Daar zal hij het moeilijk mee krijgen, vertel ik hem. Binnen het homowereldje is dat moeilijk te vinden. De spoeling is gewoon dun. Na ruim een uur is mijn tijd om, ik moet weer aan het werk. Als we uit elkaar gaan spreken we af dat we elkaar weer zien. We spreken alleen nu nog geen datum af, ik wil dat niet vanwege de bezorgdheid van Heleen. Later op de dag denk ik nog weer aan deze ontmoeting. Ik vond hem best leuk, leuker dan op de foto maar ik denk niet dat liefde op het eerste gezicht zou worden. Bij mijn thuiskomst kon ik Heleen met een gerust hart vertellen dat het gesprek goed voelde en ze zich om Douwe niet ongerust hoefde te maken. 08-04-03 Vanmorgen melde Kevin zich op mijn msn. Hij is duidelijk geïnteresseerd in me. Gisteren heb ik hem maar even op weg geholpen met een PC-probleem. ’t Is een leuke spontane vent. We hebben heel lang gechat over koetjes en kalfjes maar ook over wat ik zoek in een man. Wat me trekt, ik kan het nog steeds moeilijk benoemen maar het is veel meer dan alleen de seks. Ik ben openhartig en hij reageert kritisch maar ook opbouwend. Het doet me alleen realiseren dat de kansen voor een lang huwelijk voor Heleen en mij steeds kleiner worden. 09-04-03 Bij het ontwaken kruipt ze weer tegen me aan, ze heeft een vrije dag en kan nog lekker blijven liggen. "Hoe voel je je" vraagt ze me. "Wel redelijk" antwoord ik " Sinds vorige week heb ik het gevoel dat ik meer ruimte krijg" . Dat was niet gelogen maar de ongerustheid over hoe het verder moet is ook niet weg. Ik zwak het voor haar misschien iets af maar wil het ook niet ontkennen. Het gevoel wat zich over me meester heeft gemaakt wordt me steeds duidelijker. Ik ben homo, wel getrouwd en in staat om een vrouw lief te hebben maar mijn gevoel ligt niet bij vrouwen. En dat is naar haar niet eerlijk en voor mij op den duur niet mee te leven. Later op de dag tref ik Douwe nog even, helaas te kort, maar we hebben elkaar laten weten dat we het leuk hebben gevonden tijdens onze ontmoeting in het café aan de markt. Ik denk dat we gewoon heel goede vrienden zouden kunnen worden. Maar ik denk niet dat we er ooit ruimte voor zullen krijgen. ’s Avonds komen Heleen en ik weer in gesprek over onze situatie. Ik laat duidelijk merken dat ik mezelf ook niet zeker voel over onze toekomst. Ze gaat ook door een diep dal, ze is zo ontzettend bang me te verliezen. Maar aan de andere kant ook heel sterk. Ze wil zich niet weer laten kwetsen door mij om dat ik haar misschien weer zal afwijzen. Om een uur of 10 tref ik Kevin nogmaals op msn. We praten bijna anderhalf uur lang, hij laat me zeggen wat ik werkelijk voel zonder daar een oordeel over te geven. Maar de antwoorden die ik geef laten niks aan duidelijkheid te wensen over. Ik kan niet zonder het contact met een man, ook niet zonder Heleen maar het gaat in mijn geval niet samen. Als ik boven kom is het al heel laat maar ze ligt nog wakker. Ze had zo’n behoefte aan mijn aanwezigheid. We komen weer in gesprek, het gesprek gaat diep, zo diep zijn we bijna nooit eerder gekomen. Ook de mogelijkheden om apart verder te gaan komen aan de orde. Nog even slaan we de armen om elkaar voordat we slapen gaan. Mijn God, wat zou ik haar missen. 15-04-03 Blijkbaar heb je diepgaande gesprekken nodig om je bewust te worden van je situatie. Na elke dip die we ervaren hebben komt er een periode van rust die, zoals het lijkt, steeds ontspannender wordt. Het is nu dinsdag 15 april 2003 en we hebben een heerlijk ontspannen weekend achter de rug. Met heel veel tijd voor elkaar. We hebben nu in een week meer seks dan vroeger in 3 maanden tijd. Het was een heel zonnig weekend en Heleen zat lekker topless in de tuin. Dat zou ze eerder nooit gedaan hebben. Maar ze is heel wat ruimer gaan denken op dit gebied. Mijn ogen gleden over haar slanke lijf, ze ziet erg gewoon erg lekker uit. Ik ben verbaasd dat het me opvalt. Gisteren heb ik Douwe voor de tweede keer getroffen in de stad. Hij was weer te laat natuurlijk, net als de vorige keer, waarschijnlijk iemand die moeite heeft met het nakomen van afspraken. Het was wel gezellig maar ik weet nu zeker dat het nooit iets zal worden tussen ons. Daar was ik ook niet op uit maar hij is een onrustig mannetje, een drukke prater die prat gaat op z’n muzikale kunnen en daar ook graag over daast. Daarnaast vind ik hem toch te onvolwassen en, spijtig voor hem, te dik. Het deed me nog weer meer beseffen dat ik me moeilijk thuis zou voelen in het gay-wereldje. Het zijn ook vaak oudewijven die niet anders doen dan elkaar bekritiseren en elkaar keuren. Ze willen vaak allemaal wel een robuuste kerel maar gedragen zich zelf als mietjes, met of zonder maniertjes. Ik zat me voor het eerst ook af te vragen hoe gay ik zelf eigenlijk ben. We zaten op het terras te kijken naar alles wat er langs kwam. Douwe z’n ogen schoten van de ene naar de andere vent die langs kwam. Hij vroeg me ook waar ik op viel, er waren al heel veel voorbij gekomen maar ik zou het niet eens kunnen zeggen. Ik had helemaal niet de behoefte om me zo op mannen te focussen. Ik zag het publiek wel aan me voorbij trekken en merkte zowel mooie vrouwen als mannen op maar had er verder andere gedachten bij. Het is wel een heel klein wereldje. Douwe beaamde dat ook, vond deze stad ook maar te klein. Maar volgens mij maakt het niet uit welke stad je zit. Het homo wereldje is maar een klein wereldje, bovendien zijn maar een paar procent van de mannen gay en ze ontmoeten elkaar ook altijd op dezelfde plaatsen. Geen wonder dat het snel te eng wordt. Douwe werd op het terras ook verschillende malen herkend en begroet door anderen. Ik vond het eigenlijk niet zo prettig. Ik ben er nog niet aan toe om het idee te wekken dat ik op zoek ben binnen de ho-kringen. Toen ik terug liep naar mijn werk wist ik het zeker, dit is het niet waard om alles te laten vallen. Thuis is zo slecht nog niet. 17-04-03 Ik sta zo langzamerhand verbaast van mezelf. Het is al ruim een week geleden dat ik me zo ontzettend ongelukkig voelde omdat ik het idee had dat het zo niet verder kon. Maar sinds die tijd ben ik alleen maar standvastiger geworden in mijn voornemen om Heleen trouw te blijven. Al meer dan acht dagen heb ik eigenlijk helemaal geen behoefte aan contact met een man. En zeker geen vaste relatie met een vriend. ’t Is niet dat ik het niet zou kunnen maar ik voel niet de drang meer om me vrij te maken en helemaal iets nieuws te beginnen. Het gaat tussen Heleen en mij beter en beter. Zij voelt zich ook veel geruster deze week. Ik merk het aan haar hele gedrag en aan haar blik in haar ogen. De frequentie van de contacten die ik had met een aantal vaste vrienden op msn nemen af. Aad heb ik al ruim twee weken niet meer gesproken, met Douwe zal zo af en toe wel eens contact hebben maar heb ik zelf niet zo de behoefte aan meer. Peter spreek ik af en toe, maar hij dringt me niks meer op en ik heb niet de behoefte om steeds weer over de zelfde onderwerpen te praten. Kevin is door verandering in z’n werk niet meer bereikbaar. Eigenlijk vind ik het wel goed zo. Ik voel me veel minder afhankelijk van hen. De noodzaak om mijn verhaal te doen is minder aanwezig en ik ben blij met mijn oude vriendenkring. De vergankelijkheid van de contacten die je hebt doet je ook realiseren dat het hebben van vrienden en het houden van vrienden binnen de homokringen niet zo eenvoudig is. Zolang je maar in bent voor een geile date dan ben je schijnbaar interessant maar aan gewoon vriendschap is blijkbaar weinig behoefte. Cyberfriends hebben waarschijnlijk niet meer inhoud dan de bits en bytes waarmee ze zich presenteren. 23-04-03 Al weer een week verder en het gaat best goed met me. Ik heb wel weer wat tijd op internet doorgebracht en nieuwe contacten aangeboord, maar het staat me ten opzichte van Heleen niet in de weg. Gisteravond hadden we nog wel even weer een aanvaring over het internetten en de chat. We hebben er uurtje over gepraat. Ze wil het me toestaan maar het kwetst haar toch elke keer weer. Ik merk aan Heleen dat zij ook verandert, ze maakt zich losser van mij en gaat ook zelf rond kijken. Ze eist hierin ook haar vrijheid. Als ik dat doe dan wil zij dat ook. Ik kan er niet achter komen of het nu uit rancune is of niet. Maar dat ze het zal gaan doen is voor mij wel zeker. Ik wil, zal en kan het haar ook niet verbieden. Maar het is wel een heel aparte situatie binnen onze relatie. Voor haar blijft haar standpunt onveranderd; geen tweede seksuele relatie binnen ons huwelijk. We hebben dit weekend een optreden met mijn band achter de rug. Ik wist dat Ger zou komen en Heleen was er ook een beetje op voorbereid. Helaas kon hij niet wegens omstandigheden in de familie. Het aardige was dat ze daar helmaal niet over begon en ik het aan haar ook niet gemerkt heb. Het was een ontzettend leuke, gezellige avond. Vandaag is het schitterend weer en ik ga op de fiets van mijn werk naar huis terug. Ik moet de route nog uitstippelen en ik heb de keuze uit allerlei prachtige fietsroutes langs diverse plaatsen waar ik van weet dat er spannende dingen gebeuren. Het kriebelt in mijn lijf, dat zal deze zomer nog wel sterker worden denk ik. Maar goed, ik heb me voorgenomen om alleen het smalle pad te kiezen en me niet te laten verleiden onderweg. Kort voordat ik op mijn fiets zou stappen trof ik Aad. We hadden ooit al eens afgesproken om samen te gaan fietsen. Hij had het niet gepland voor vanmiddag maar het weer was te mooi om deze kans te laten liggen. We spreken om 15.00 uur. De route was schitterend en we hebben over van alles gekletst onderweg. Hij is een getraind fietser en had net een nieuwe racefiets gekocht, niet echt een partij voor mij. Maar we genoten beiden van deze gelegenheid. In een dorp 30 km verder op zijn we nog maar even neergestreken op een terras. Een mooie afsluiting van een schitterende tourtocht. Ik ben blij met de band die we hebben en ik merk dat hij het ook erg waardeert. ’t Is zeker voor herhaling vatbaar. 25-04-03 Gisteravond heb ik vrij en ongestoord kunnen surfen over de profielen van op het internet. Heleen was deze avond naar yogales en had al aangegeven dat ze niet direct na die tijd thuis zou zijn. Dat doet ze de laatste tijd wat vaker. Ze gaat er graag alleen op uit. Ik heb daar ook absoluut geen problemen mee. Ze gaf het ook nadrukkelijk aan; "Dan heb jij de hele avond lekker voor je zelf" Ik ben druk bezig met het leggen van allerlei contacten. Niet met een geheime opzet om es te daten maar gewoon om af en toe een leuk en soms een geile chat. Ik merk dat het me goed doet dit soort contacten te hebben en het lukt me ook vrij gemakkelijk. Naast de seks die ik met Heleen heb is de behoefte om iets te beginnen met een man veel minder geworden. Niet dat het me niet trekt maar ik zou onze relatie er niet voor op het spel zetten. Toen ze thuiskwam moest ik nog even een gesprek afronden. Ze had alvast een glas wijn gepakt en ik streek naast haar neer op de bank. Ze had een leuke avond gehad nog even blijven nakletsen na de Yogales. Ze spreekt daar ook geregeld een voor mij onbekende man. Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig wie of wat die persoon nu is maar ik heb me voorgenomen haar die vrijheid gewoon te gunnen en er niet naar te vragen. We hebben het weer over de vakantie gehad en over plannen voor dit najaar. Heel voorzichtig komt het vertrouwen in een toekomst toch weer terug. 5. Bijna een half jaar verder 09-05-03 Het is al weer een hele tijd geleden dat ik weer wat op tekst heb gezet. Er is in tussen wel weer van alles gebeurd. Ik heb de laatste weken contact met een Belg die Fred heet, We hebben elkaar getroffen op de msn-groep. Inmiddels hebben we al uren met elkaar gechat, ik sla deze chats tegenwoordig ook op, leuk om nog eens te lezen. Hij is een man van de zelfde leeftijd als ik, heeft een vriendje gehad die nu maar niks van zich laat horen. Hij is ook getrouwd net als ik, heeft een dochter en doceert muziek en drama. We hebben uren gekletst, er zijn ook zoveel overeenkomsten. Alleen hij is vaak depressief en dat voel ik helemaal niet zo. Het is heel plezierig iemand te vinden die bijna net zo denkt als je zelf. De zelfde liefhebberijen en afwijkingen. Tussen Heleen en mij gaat het wisselend, hemelse ups en aardse downs. Ik merk telkens weer dat ze zich losser van me maakt. Maar dat geeft me best gemengde gevoelens. Ik merk dan weer die afwijzing bij haar. Soms is ze ook gewoon heel erg gespannen en dan lijkt het of ik helemaal geen toegang tot haar krijg. Om verder te kunnen zijn we beiden vrijheid nodig maar ik hoop dat die vrijheid ons niet uit elkaar drijft. We hebben nu twee dagen achter de rug dat het niet lekker loopt. Ze is stil en gesloten naar mij. Ik weet gewoon dat er iets zit. Gisteren zij ze ook dat het haar zo dwars zat dat ik haar zolang bedonderd heb. Wat moet ik daar nu op zeggen……. 19-06-03 Ik ben elke keer weer blij verrast van de smsjes die ik van Fred krijg. Hij stuurt me bijna dagelijks een kort berichtje. Ik ben meer een persoon die zich via de mail meer uit. Maar het zijn kleine cadeautjes, zomaar tussendoor. Ik heb gisteren nog weer gefietst van het werk naar huis, zo’n 60 km, het ging weer lekker. De helft van de afstand heb ik samen gereden met Aad, we hebben over van alles gesproken. Nog even een tijdje gezeten, een hug bij het afscheid en toen ieders onze eigen weg weer op gevat. Ik heb er een heel goed gevoel bij. Het is door de maanden heen een hele goede vriendschap geworden met net iets extra. Maar zonder het brandende verlangen om seks met hem te hebben. Even kwam het ter sprake maar hij respecteert mijn standpunt. We hebben in ieder geval afgesproken na de vakantie nog es weer samen te gaan. Ik zoek de komende weken nog wel een mogelijkheid (een smoes of alibi) om hem ook bij Heleen bekend te maken. Dat ik dan gewoon kan vertellen dat ik een middagje ga fietsen met hem. Gisteravond hebben we nog een hele poos zitten praten over onze gevoelens. En over onze relatie. Ik heb haar ook verteld dat ik meer energie wil steken in het onderhouden van vriendschapsbanden met nieuwe (chat)vrienden die ik de laatste maanden heb opgedaan. Ik heb dat de laatste jaren gewoon verwaarloosd. En blijkbaar ben ik een persoon die dat toch gewoon nodig heeft. Daar zitten ook gewone hetero vrienden tussen hoor. En die zijn me ook heel erg dierbaar. Zie je maar weer wat zo'n aardschok van de laatste maanden zoal voor positieve uitwerking heeft. 20-06-03 Vandaag ben ik voor mijn werk naar Utrecht, een bijeenkomst van vakbroeders. Ik had een paar dagen terug aan Hans laten weten dat ik hem nog graag een keer wou zien. Het was al weer maanden geleden en hij speelt nog vaak door mijn hoofd. We hebben af kunnen spreken dat ik hem aan het einde van de middag kom opzoeken. Heleen heb ik verteld dat ik nog graag eens uit wou gaan in Zwolle. Nog nooit echt goed gezien. Ze was argwanend maar ging toch akkoord. Het was een heerlijke avond. Ik heb hem wakker moeten maken in bed, hij had de nacht ervoor net een nachtdienst gehad. Hij wist niet precies wat mijn bedoelingen waren en had gehoopt op een heftig, romantisch weerzien. Ik vond het wel vervelend dat ik hem teleur moest stellen maar hij vatte het heel erg goed op. We hebben een tijdje tegen elkaar gelegen en gepraat. Daarna samen wat eten gehaald uit de stad en toen nog even de stad in geweest en wat kroegen bezocht. Hij moest om half 11 weer terug omdat hij weer de nachtdienst in moest. Ik heb genoten die avond we hebben honderd uit gepraat over zijn jeugd en de mijne, ons werk, onze geaardheid. Een fijne vent. Hij heeft sinds kort een scharrel wat misschien nog wel wat meer kan gaan worden. Ze hadden elkaar ’s avonds nog aan de lijn. Het is me bij dit bezoek wel heel duidelijk geworden wat ik voel voor mannen en voor hem ook. 31-07-03 Het gaat best goed de laatste tijd. Ik heb het gevoel dat ik het rustiger krijg. Minder drang naar de bekende uitstapjes. We ontdekken samen het gevoel voor elkaar ook steeds meer. Ik heb aan Heleen nu veel meer een maatje waar mee ik samen met haar allerlei dingen ontdek waar we vroegen van dachten; dit gebeurt alleen maar in de film. Ik heb wel heel vaak contact via de chat met nog een paar andere vrienden en een lotgenoot. Af en toe spreek ik een goeie vriend waarmee ik samen ga lunchen of zoiets. Dit alles geeft me rust omdat ik hiermee mijn gevoelens kan uiten. Ik ben bezig Heleen daar meer in te betrekken, maar dat gaat maar met hele kleine stapjes. 1 vooruit en 2 achteruit en dan weer een grote sprong. Volgende week tref ik een andere vriend waarmee ik al maanden chat. We hebben inmiddels een heel goeie band opgebouwd. Ook dat is weer wennen voor haar. Maar we zijn het er samen over eens dat het door moet gaan. We hebben daar duidelijke spelregel over: Geen seks! 29-08-03 Bij het teruglezen van mijn dagboek schrik ik van de tijd die ons door de vingers glipt. We zijn bijna 9 maanden verder en nog steeds is de situatie het zelfde . Het lijkt soms dat de standpunten zich alleen maar verharden. In de voorgaande maanden is er hechte vriendschap ontstaan tussen mij en Fred. Eerst voorzichtig aftastend maar al in korte tijd een hechte diepe vriendschap. Er gaat geen dag voorbij of we hebben contact. Het zij via msn of sms, elke dag een lichtpuntje. De vriendschap is non-erotisch, hoewel hij me hele mooie man vind en ik hem ook niet onaantrekkelijk vind. Er is op deze wereld geen ander mens die meer van mijn diepste gevoelens en geheimen kent dan hij. De chats en vele mails sla ik vaak op en nu al zou ik er gemakkelijk een dik boek mee kunnen vullen. Sinds mei is er heel veel gebeurd. In mei ben ik er 4 dagen helemaal alleen op de fiets er op uit geweest. Een fietstour langs de Nederlandse kust. Het was een heerlijke ervaring, ik miste de chats met Fred alleen wel erg. Heleen is deze zomer voor het eerst met me mee geweest naar het naaktstrand bij ons in de buurt waar ik mijn eerste homoseksuele ontmoetingen had. Ik had haar hiervan verteld, een spannende ervaring dus. Ze is inmiddels een echte FKK liefhebber geworden. We zijn in juli op vakantie geweest naar Istrië waar we bijna 3 weken op het naaktstrand hebben door gebracht. Deze vakantie was een ware verademing, even geen PC, geen discussies, gewoon genieten van alles wat je voelt en ziet. Op enkele gesprekken na verliep het zo heerlijk relaxed. Ik heb met Ger een afspraak gemaakt op een terras in het dorp. Gewoon tussen al het publiek, vrienden van mijn kinderen, oud collega’s. Het maakt me niet zoveel meer uit ook al kijkt men er wat raar van op. We zijn allebei blij met elkaar, we hebben beiden vrienden in elkaar gevonden. Het zou erotisch kunnen worden maar zijn het beiden er over eens dat het misschien voor de vriendschap maar beter is om dat maar niet te doen. De vriendschap met Ger heeft zich dieper geworteld en het is wederzijds, we spreken elkaar regelmatig over onze hobby’s , relatie problemen en gezamenlijk interesses. De laatste weken staan in het teken van de onrust in mij. Ik merk dat ik steeds meer moeite krijg om de verleidingen waar ik aan bloot word gesteld uit de weg te gaan. Ik zou me zo graag een keer willen laten gaan. Ik kan zo terugverlangen naar die keren dat ik in de armen van een man lag die me begeerde en helemaal meevoert naar een hemelse toestand. Maar om mijn geluk op straat te gaan zoeken is voor mij niet zo’n optie. Ik heb het Heleen ook laten weten en vanaf dat moment laait de spanning weer op. Ze voelt zich zo tekort gedaan als vrouw. Voor het eerst worden scheidingsplannen besproken en de consequenties op een rij gezet. Ze heeft nu via de mail en msn vrij veel contact met de vrouw van Fred. Ook zij heeft nog steeds erg veel moeite met haar man hoewel hij dat naar mij niet zo overbrengt. Is het onwetendheid, ontkenning, schaamte? Ik weet het niet.
|