Nu is nu (december 2006) ruim twee en half jaren geleden dat ik mijn eigen weg ben ingeslagen en ik terug kijk op een bewogen tijd. Het leven loopt altijd anders dan jezelf kan inschatten. Er zijn zaken die enorm zijn
meegevallen maar ook zaken die bijna ondraaglijk moeilijk zijn.
Op het moment dat ik mijn vrouw en kinderen verliet was ik doodsbang. Bang dat ik het emotioneel niet zou trekken. Het was een sprong in het diepe. Het enige houvast was een prille vriendschap met Anton en een kleine vriendenkring die me moreel steunde. Het gevoel was ook heel dubbel, aan de ene kant blij en opgelucht omdat eindelijk het masker af kon en de andere kant het verdriet en de rouw om het verlies van mijn gezin.
 

Ik heb mijn weg gevonden in het homowereldje. Een wereld met subculturen, normen en waarden die op relatie- en seksueel gebied sterk verschillen van de heterowereld. Ik ben trots op mezelf en mijn seksuele voorkeur. Ik loop niet met mijn homoseksualiteit te koop maar steek het ook niet onder stoelen of banken. De relatie met Anton is uitgegroeid tot een fantastische, hechte, duurzame en liefdevolle verhouding. Zonder zijn warmte en begrip had ik het niet gered denk ik.

Het contact met Heleen mijn ex gaat erg moeizaam. We kunnen niet meer met elkaar in gesprek zonder dat we woorden krijgen. Het zal de frustratie over en weer zijn. Mijn stuiptrekkingen en geworstel om zowel de kool als de geit te sparen hebben hier een grote rol in gehad denk ik. Ook het contact met mijn beide zonen ben ik verloren en ze willen niets meer met me te maken hebben. Het dierbaarste wat ik bezat, mijn gezin, ben ik kwijt. Het is me bij de handen afgebroken. Achteraf heb ik ontzettend spijt dat ik niet mijn eigen zin heb doorgezet en ze in een eerder stadium heb betrokken. Maar dat is nu te laat. Of het contact met mijn beide zonen nog weer zal ontstaan is aan hen. Het zijn inmiddels volwassen mannen en maken hun eigen keuzes. Het contact met mijn dochter is gelukkig goed, het is telkens een warm weerzien als ik haar één weekend in de twee weken ophaal en ze bij me logeert. Hoewel het voor haar erg moeilijk is om te leven tussen twee werelden . De loyaliteit naar mij en naar mijn ex brengt haar vaak in een spagaat zoals zoveel kinderen die de dupe worden bij een scheiding.
 

Achteraf zijn er zoveel momenten aan te wijzen waarin ik anders had moeten handelen, andere keuzes had moeten maken. Maar dat is achteraf. Ik leef nu en ik ben bezig voor de dingen van vandaag en morgen, verder kijk ik niet. En misschien zeg ik ooit achteraf. Ik heb toch maar een mooi leven gehad.