In het laatste schooljaar ontmoette ik Heleen, raakte verliefd en zijn 2 jaar later getrouwd. We waren nog zo jong, ik amper 22 jaar en Heleen 21. Alles was nieuw! Zij een heel mooi meisje en ik een onervaren jonge knaap, druk bezig zichzelf en seksualiteit te ontdekken. We kregen al vrij snel na onze huwelijksdatum 2 jongens, kort na elkaar. Het leek of het bij elke keer direct raak was. Ik was (ben het nog een beetje) een seksueel vulkaan, altijd dampend en actief. Ik denk dat dit voor Heleen heel bedreigend is geweest en dat het niet goed was voor onze seksuele relatie.

Na de geboorte van de kinderen kwam ze in een enorme mentale crisis die diep ingreep in de beleving van onze relatie. Het leven bestond uit zorgen, zorgen voor en zorgen om elkaar. Gedurende vele jaren van mijn huwelijk genoeg gefantaseerd over jongens en mannen maar het nooit in de praktijk gebracht. Bewust al de porno blaadjes e.d. links laten liggen omdat dan het hek helemaal van de dam zou zijn. Ik had al seksuele energie genoeg en nog meer prikkels zou niet goed voor me zijn. Ook mijn religieuze achtergrond heeft me er denk ik van weerhouden om iets op dit gebied te ondernemen.

Tot, voor een paar jaar terug, ik via internet stiekem de gay-websites ging verkennen. Ze hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. De laatste jaren deed ik ook ervaring op met naaktstranden. Eerst op vakantie, later ging ik ze ook in de regio opzoeken. De naaktstranden worden veel door homo’s bezocht, hierdoor werd ik af en toe geconfronteerd met taferelen die me enorm opwonden. Ik bedacht steeds meer alibi’s om deze plekken te bezoeken. Op een dag trof ik iemand die direct op z’n doel af ging en ik had mijn eerste homo ervaring. Typerend van dit soort naaktstranden is dat het een buiten- en zomergebeuren is. Ook ben je erg bang dat je herkent zult worden. Ik heb er toch zomaar een paar “bekenden” gezien. Het cruisen heeft een tijd geduurd maar nog steeds wil je je geaardheid niet erkennen. Bespreken al helemaal niet. Te bang om alles wat je hebt te verliezen.

Onderweg op een ontmoetingsplaats doe ik zomaar mijn eerste zoenervaring op. Een prachtige mediteriaanse jongen van midden twintig. Hij was niet geïnteresseerd in snelle seks maar verleide mij tot de eerste zoenpartij met een man. Eerst onwennig maar het voelde heerlijk. Op dezelfde plaats maar twee weken later leerde ik Hans kennen. Een grote blonde kerel van amper 30 jaar. Hij nam me op en ging gelijk op z’n doel af. ‘Ga je mee naar huis?’ vroeg hij. Ik had even een uurtje ruimte om mee te gaan. Een beslissing die mijn leven op z’n kop zette. Het werd een heerlijke middag en ik gaf me helemaal over aan mijn gevoelens.

De relatie met Heleen kende steeds meer dieptepunten. Tijdens een lang weekendje in Berlijn kwam helemaal het gevoel elkaar kwijt te zijn. Er leek een steeds dieper en breder groeiende kloof tussen ons te ontstaan. Tijdens de heen- en terugreis hebben we veel muziek gedraaid van Acda en de Munnik. Tijdens het lied “Morgen is ze weg” was het beangstigend stil. We hebben uren gezwegen en de eenzaamheid gekoesterd.

Het contact met Hans werd door e-mail en sms’jes intensiever en ik merkte dat het gevoelens in me opriep die ik nog nooit zo sterk ervaren had. In de weken die volgden troffen we elkaar nog twee keer. Zijn brede schouders en warme lach deden me smelten. Maar het was een gevoel waar ik me hevig tegen verzette. “Dit wil ik niet want ik ben getrouwd en ik heb een gezin” zei ik tegen mezelf.
Om de wintermaanden “door te komen” ging ik in het najaar het internet verkennen voor dates. Misschien zou het lukken om af en toe eens wat af te spreken bij iemand thuis. ’t Is ook een discretere vorm. Hierdoor heb ik in een korte tijd best veel contacten via het internet gehad. Ik merkte ook dat ik, ondanks mijn leeftijd, best wel aantrekkelijk werd gevonden. Dat voelde erg goed. Een probleem was alleen dat ik niet veel mogelijkheden had om een avond voor mezelf te kunnen stelen. En overdag zat ik met een carpooler die me keurig op het rechte pad hield.
Het is kerst 2002, de spanningen, gevoelens , het verlangen en de eenzaamheid lopen op tot een climax. In december ontmoette ik Douwe op de msn chatlijn op een laat uur. We chatten uren lang. Ik wilde graag een date regelen. Het leek hem ook wel wat maar was wel erg terughoudend. Douwe was erg kritisch over mijn geheime leven en maakt me er van doordrongen dat ik niet zo door moest gaan. Je kunt geen dubbelleven blijven leiden. Je wordt of blijft er diep ongelukkig van.

17 december 2002

Hallo Douwe,

Allereerst wil ik je bedanken voor je openhartige maar ook kritische chat. Ik heb dat wel nodig op dit moment, zelfs belangrijker dan dat het zonodig tot iets spannends komt (hoewel dat ook heel leuk is). Ik kom wel steeds meer tot de conclusie dat het gevoel meer is en dieper zit dan alleen maar een geil avontuurtje. Ik heb alleen voor mezelf wel tijd nodig om dat te accepteren en het een plaats te geven. Ik loop er heel veel over na te denken. Temeer omdat ik ook wel de noodzaak zie om open en eerlijk naar mijn echtgenote te zijn.

Ik kan het voor mezelf ook niet goed plaatsen hoe het mogelijk is dat ik me zowel tot mijn vrouw als tot mannen aangetrokken voel. Onze relatie is meer tot een economische eenheid verworden maar dat heeft ook weer verschillende oorzaken. Door allerlei persoonlijke (mentaal/psychisch) problemen zijn we bijna niet meer in staat om een normale man/vrouw relatie te hebben. Ze ervaart het al jaren meer als een verplichting dan dat het iets fijns is tussen ons tweeën. De tederheid verdwijnt en de vlam dooft langzamerhand.

Haar problemen zijn serieus en ze heeft er ook niet om gevraagd. Maar stel, je ontmoet de liefde van je leven maar de ander raakt gehandicapt dan laat je elkaar niet zomaar los. Je hebt beiden ontzettend veel pech. Ik ben haar meer dan 20 jaren trouw gebleven, terwijl ik best wist dat ik op z’n minst bi-gevoelens had.
Ik denk mede door dat we zolang seksueel op een dood punt zaten was de verleiding om de andere kant meer te gaan ontdekken voor me te groot. Door het verkennen kom ik er achter dat de homogevoelens veel dieper en heftiger aanwezig zijn dan ik ooit had gedacht.

Nu zit ik natuurlijk met een dilemma hoe nu verder. Ik heb twee boys van 18 en 20 en een dochter van 11 die wil ik een zo goed mogelijke opvoeding en gelukkige jeugd geven. De jongens zijn al op een leeftijd dat ze als behoorlijk zelfstandig zijn. Mijn dochter nog niet natuurlijk en die gaat binnenkort puberen. Dat wordt nog wat. We hebben samen heel wat opgebouwd, leuk huis op een hele mooie plek aan niks gebrek. ’t Gaat ons redelijk voor de wind. Persoonlijk hecht ik hieraan steeds minder waarde aan. Het is prettig, maar alleen als je er samen van kan genieten.
Ik denk dat mijn vrouw niet met het idee leven kan dat haar man andere mannen ontmoet. Ik denk ook niet dat het een gezonde situatie is. Ik heb het gezien bij vrienden van ons waarvan hij scharrelt met een andere vrouw, maar zich niet los maakt van z’n eigen. Een slopend proces voor haar, hem en de kids Gelukkig voor iedereen zijn ze nu formeel gescheiden en komt zij aan een nieuwe relatie toe (die ze verdient) Het risico zit er ook dik in dat ik hopeloos verliefd word op een gozer. Veel toekomst zit er niet in onze huidige relatie denk ik. Maar wanneer is het een goed moment om uit de kast te komen?

Wat ook onvoorspelbaar is hoe mijn omgeving er op reageert. Ik ben absoluut geen nichterig type en zie ook best wel wat een mooie vrouw is. Mijn (beste) vrienden hebben geen idee van mijn verborgen leven. Ik ben sinds kort begonnen als leidinggevende op een afdeling met alleen mannen. Wat heeft dat voor invloed op mijn functioneren? Vragen, vragen en nog eens vragen.

‘k Sluit maar eens af, 'k heb al veel verteld aan iemand die ik eigenlijk nog niet eens ken. Maar aan de andere kant het geeft het nu ook nog wel een veilig gevoel.

Ik neem nog wel weer contact met je op.